POSETA potpredsednika takozvane vlade terorističke tvorevine „republike Kosovo“, Hašima Tačija Podgorici, uzburkala je javnost u Crnoj Gori, a kod većine građana ove zemlje, kao i kod brojnih političkih stranaka, nevladinih organizacija, a posebno udruženja raseljenih lica sa Kosova i Metohije – izazvala je nevericu.

Ma koliko bili svesni činjenice da su Tači i Milo Đukanović odavno postali višestruki partneri, te da veze Tačija sa Crnom Gorom nisu samo političke, nego i kriminalne prirode, Srbi u Crnoj Gori i ogroman broj nacionalnih Crnogoraca zapanjeni su jer je vođa terorista iz OVK – prva „visoka zvanica“ u Crnoj Gori u novoj godini.

Pitaju je zar je moguće da je Milo toliko ogrezao u antisrpstvu da mu ništa ne znači to što je upravo Tači „najzaslužniji“ za etničko čišćenje Kosmeta, odakle je u periodu od 1998. do 2004. godine, iz ravno 314 mesta, proterano oko 250.000 Srba, među kojima je bilo i 30.000 onih koji su se nacionalno deklarisali kao Crnogorci.

Ljudi ne mogu da veruju da će čovek koji je 1989. godine na vlast u Crnoj Gori došao „na kosovskom talasu“ – podržavajući Srbe u njihovoj borbi da budu ravnopravni građani AP KiM, u zvaničnu posetu primiti teroristu čija je organizacija imala preko 150 logora za mučenje i ubijanje Srba i nacionalnih Crnogoraca na Kosmetu, i koja je patentirala metod vađenja ljudskih organa bez anestezije, što je ljudskom umu do tad bilo nezamislivo.

Velikog Crnogorca i „obnovitelja crnogorske države“ očigledno ni najmanje ne iritira podatak da Crnogoraca, kojih je do juna 1999. bilo 30.000 na KiM više nema, da su njihova (kao i drugih Srba) groblja preorana, spomenici srušeni, kuće zapaljene, a imanja uzurpirana.

Sve se to uglavnom nalazi na prostoru koji je od 1912. godine pripadao Kraljevini Crnoj Gori, državi koju je Đukanović navodno obnovio.

Te, 1912. godine, u Prvom balkanskom ratu, Crna Gora je dobila Metohiju do Belog Drima, sa gradovima Peći i Đakovicom, ali tu činjenicu Đukanović ne sme da spomene da ne bi naljutio svog partnera Tačija.

I ne samo što ne sme da se pozove na istorijsko pravo Crne Gore na Metohiju, nego mu ne pada na pamet da se oglasi povodom brutalne uzurpacije delova sadašnje crnogorske teritorije od strane Albanaca iz Metohije koji su zaposeli ogroman prostor na planinama Čakor i Mokra, gde se ponašaju kao svoji na svome – seku šumu, napasaju stoku, pa su čak formirali i katune ušavši duboko, više od 10 kilometara, u teritoriju Crne Gore.

Vlasnici imanja, građani Crne Gore, koji uredno plaćaju porez na uzurpiranu imovinu, više puta su se obraćali crnogorskim vlastima sa molbom da ih država zaštiti.

Uzalud. Đukanovićeva vlast beži od te teme – kao đavo od krsta.

Ta vlast je ostala nema i pred činjenicom da se usred Prizrena nalazi spomenik izgrađen u obliku granica „velike Albanije“, u čiji sastav su uvršteni jugoistočni delovi današnje Crne Gore, uključujući i Podgoricu. Đukanovićeva vlast se ne oglašava ni povodom isticanja zastava „velike Albanije“ koje se vijore duž čitavog puta od Tuzi do granice sa Albanijom. Ćute veliki crnogorski patrioti i „državotvorci“ i o izboru za mis Albanije koji je održan u Ulcinju, kao i o činjenici da škole u Tuzima nisu radile na Dan albanske zastave (28. novembra) – državni praznik Albanije (dakle, druge države) jer su tako odlučili profesori i učenici albanske nacionalnosti, a da se prosvetne vlasti Crne Gore o tome ništa ne pitaju.

Lokalna vlast u Ulcinju, koju sačinjavaju albanske nacionalne stranke, pre nekoliko godina je preimenovala nazive ulica u gradu dajući im imena pripadnika kačačkih i balističkih bandi koji su se između dva svetska rata, kao i tokom Drugog svetskog rata istakli u genocidu nad Srbima (i naravno Crnogorcima) na Kosmetu i drugim prostorima koji su 1941. bili u sastavu „velike Albanije“.

To je urađeno uz prećutnu podršku podgoričkog režima koji, na drugoj strani, ne može da se pomiri sa činjenicom da u Pljevljima (gde Srbi čine apsolutnu većinu stanovništva) postoji ulica kralja Petra Prvog Karađorđevića, iako su Pljevlja i znatan deo pljevaljskog kraja bili u sastavu Kraljevine Srbije nešto više od godinu nakon što ih je 28. oktobra 1912. oslobodila Javorska brigada srpska.

Dakle, za crnogorsku vlast je neprihvatljivo ime srpskog kralja, inače zeta kralja Nikole, a prihvatljiva su imena fašističkih zlikovaca.

Dočekujući Tačija na najvišem nivou, crnogorska vrhuška očito vraća deo duga albanskim narko-bosovima, Tačijevim ortacima, na čelu sa Naserom Keljmendijem koji su finansijski izdašno pomogli razbijanje SRJ i „nezavisnost“ Crne Gore.

Sam Keljmendi je nedavno u nekim ovdašnjim medijima ponosno posvedočio da je u temelje crnogorske „nezavisnosti“ ugradio enormne novčane iznose.

Ostavi poruku