Hrvatske žtrve su „dostojne“ samo kad su žrtve Srba, ali ne i kad su žrtve muslimana. Kada je riječ o srpskim žrtavama onda one ni u kom dijelu bivše Jugoslavije „nisu dostojne“ – navodi istoričar Lenart Palm…

Švedskoj se sve više piše i govori protiv dosadašnje krajnje jednostranosti u prikazivanju rata u bivšoj Jugoslaviji i stereotipnom prikazivnju Srba kao glavnih negativaca, a najnoviji primjer su tekstovi uglednih univerzitetskih profesora.

Profesor istorije na Univerzitetu Geteborg Lenart Palm ukazuje na dosadašnju praksu švedskih i zapadnih medija po kojoj se spominju samo oni koji su „dostojne žrtve“ u očima zapadnog svijeta, dok se hiljade pobijenih Srba u principu nikada ne pominju, pa se tako smatraju da „nisu dostojne“.

Švedski istoričar podsjeća da su zapadni mediji u toku rata u BiH pisali o stotinama hiljada žrtava, pa podvlači da je prema posljednjim istraživanjima utvrđena ukupna cifra od 97.207 muslimana, Srba i Hrvata poginulih i nestalih u BiH.

On skreće pažnju da se pored stalnog medijskog isticanja da je stradalo najviše muslimana, ne piše o tome da su muslimani u BiH i vodili najviše ratova i to na jednoj strani protiv Srba, na drugoj protiv Hrvata, i na trećoj protiv svojih sunarodnika muslimanima Fikreta Abdića.

Uz objašnjenje pojmova „dostojnih“ i „nedostojnih“ žrtava Lenart Palm ukazuje na uporna ponavljanja i pozivanja švedskih i zapadnih medija na manipulisane slike engleske novinarke Peni Maršal o navodnom logoru u Omarskoj, kao i netačne trvrdnje švedske novinarke Anike Hrmud da je jedna muslimanka bila prebačena u srpski „logor smrti“, što asocira na Aušvic.

Palm ističe da takvi logori nisu poznati u jugoslovenskim ratovima devedesetih godina 20. vijeka, ali da su logor smrti u Jasenovcu imale ustaše u toku Drugog svjetskog rata.

Navedeni primjeri samo su mali dio šireg propagandnog rata u kome se izostavljaju značajni dijelovi stvarnosti i tako stvara crno-bijela istorija, zaključuje profesor Palm i dodaje da iza ovog propagandnog rata protiv Srba stoje jake snage čije interese objašnjava na sljedeće načine:

Namjera je da muslimanima pribave simpatije u ulozi žrtve; da EU i SAD mogu naknadno legitimisati i opravdati činjenicu da su diplomatskim priznavanjem separatizma, koji je u suprotnosti sa Helsinškim ugovorom iz 1975. godine, ignorisali nepovredivost granica jedne priznate članice UN i potpomogli izazivanje ratova u bivšoj Jugoslaviji,

Takođe, namjera je da NATO dobije argumente za svoje samoproglašeno pravo da interveniše i zaustavlja navodne „genocide“ naprimjer u Libiji.

Profesor Palm žali što su i švedski mediji ušli u to „kolo“ gdje su muslimani Alije Izetbegovića „dostojne žrtve“ na koje stalno treba podsjećati, dok Abdićevi muslimani „nisu dostojni“.

Hrvatske žrtve su „dostojne“ samo kad su žrtve Srba, ali ne i kad su žrtve muslimana. Kada je riječ o srpskim žrtvama onda one ni u kom dijelu bivše Jugoslavije „nisu dostojne“, završava švedski istoričar.

O dvostukim mjerilima i neobjektivnosti švedskih medija svjedoče i neuspjeli pokušaji da se spriječi prikazivanje norveškog dokumentarnog filma o Srebrenici na švedskoj televiziji.

Ipak, u prilog najnovijim pozitivnim primjerima vrijedno je pomenuti i uvrštavanje dokumentarnog filma „Težina lanaca“ Borisa Malagurskog, koji je uvršten na repertoar festivala BANEFF-a (Balkanski novi film), koji se već nekoliko godina polovinom februara održava u Štokholmu i najvećim švedskim gradovima i koji posjećuje veliki broj naših i švedskih građana.
Priredio: Mihajlo BUVAČ

Ostavi poruku